Het Vakantiegevoel

Gisterochtend werd ik om de fantastische tijd van 7:00 wakker. Dat klinkt vrij vroeg, maar de vorige keren ben ik ook wel eens om 5:00 wakker geworden, dus was dit nog wel redelijk. Ik sliep niet alleen in mijn kamer: in mijn koffer lagen twee katten. Ze vinden het blijkbaar leuk om in koffers te liggen, want ik had er eergister ook al één aangetroffen. Ik dacht dat de deur dichtdoen wel voldoende zou zijn om ze buiten te houden, maar de deur 'klikte' niet dicht en de katten kunnen hem vervolgens openmaken. Dat ziet er heel schattig uit: er komen dan van die witte pootjes onder de deur door die een beetje om zich heen slaan totdat de kat grip heeft. Dan trekt hij zich tegen de deur aan totdat de deur opengaat. Zie hier een voorbeeldje:http://youtu.be/xaXkHRSO2NQ.
Het ontbijt bestond uit een variatie op het standaard Amerika ontbijt: nu geen corn flakes, maar cruesli met melk en een stuk fruit. Dat vulde prima genoeg, alhoewel mijn gastheren er wel heel weinig van namen. Ze zijn in Amerika allemaal niet zo van het ontbijt denk ik: ik heb nog nooit iemand echt zien bunkeren 's ochtends. Tijdens het ontbijt hebben ze me uitgelegd hoe ik bij het busstation kon komen, met behulp van de onvolprezen kaart van de superaardige meneer van de dag ervoor waar echt alles opstond wat ik nodig had. Ook raadden ze nog een andere market aan (dinsdag was ik naar Lexington market geweest, dat was die met al die kleurige huisjes en veel winkeltjes) in de buurt van de bus waar ik wel fatsoenlijk eten kon krijgen. Daar ben ik uiteindelijk niet meer aan toegekomen.
Ik heb namelijk 's ochtends nog hardgelopen door de buurt waar ze wonen. Dat was een stuk leuker dan thuis hardlopen: thuis vind ik het meestal nogal saai en lijkt de tijd voorbij te kruipen, terwijl hier de tijd vloog door alle nieuwe dingen die ik zag. Toen ik terugkwam bij het huis (heel makkelijk te vinden met de superkaart) heb ik nog even lekker buiten op de veranda gezeten. Ik moest toch nog wat dingen afhandelen op de computer en dat ging heerlijk in het zonnetje. Toen even douchen, even met de kat spelen en even de tas inpakken en ik was klaar om te gaan.
Ik besloot om via de mall te gaan die een stukje ten noorden van het huis zat, omdat ik niet heel veel tijd meer over had en ik daar snel zou kunnen vinden wat ik zocht aan eten: er zat een 'gewone' Walmart. Een zakje appels, een fles water, een groot Frans brood (lees: gewoon normaal Europees brood), een bak yoghurt en een paar donuts later stond ik weer buiten. Zonder ook maar naar autootjes te kijken. Dankzij het prima OV in Toronto, wat ik steeds meer ga waarderen na wat ik hier in Michigan en elders zie, hoefde ik niet lang te wachten op een bus en een aansluitende tram naar het busstation. Daar was ik, voor mijn doen uitzonderlijk vroeg voor een bus, een kwartier voordat we vertrokken.
De bus was propvol en ik was zo dom om op de achterbank te gaan zitten waar de stoel minder hoog was, waardoor een soort hoofdsteun constant in mijn rug prikte, en niet achterover kon. Gelukkig was onze bus kapot (hij hing helemaal naar links) waardoor we in London overstapten op een andere bus. Sowieso bleven veel mensen daar achter (het was een gewone stop) waardoor ik nu wel twee stoelen voor mij alleen had. Wat er onderweg langs de ramen trok aan landschap was nogal saai: wat gewone dorpen, stadjes en landbouwgebieden. Het werd pas weer interessant bij de grensovergang.
Nadat de chauffeur ons allemaal uit onze stoel geslingerd had (er was een slagboom naar beneden die anders áltijd omhoog was) moest ik er met twee britten als eerste uit: wij zouden de meeste tijd kosten. Dat klopte ook. De britten hadden ontzettend veel troep bij zich (veel koffers met spul en bijvoorbeeld ook twee fietsen in dozen) en ik moest aan de douanier uitleggen wat ik ging doen:
“What's your name?”
“Jan.”
“What are you going to do in the United States?”
“I am going to play euphonium in a drum corps.” Op dat moment snapt die vent er al helemaal niets meer van, dus voeg ik toe: “It's pretty much a trombone.”
“What's a drum corps?”
“It's some sort of marching band thing during the summer.”
“So you are going to study here and do marching band next to it?”
“No, I am coming here just for that.” Dit is het punt waar alle grensmensen het verdacht beginnen te vinden. Ik kom namelijk met een touristenvisum aanzetten. Dus denken zij dat ik de zaak probeer te bedonderen: “So you get paid for it?”
“No, I have to pay.” Dit is alweer verdacht: wie gaat er nou helemaal naar Amerika om te betalen om ergens bij te mogen spelen? Al helemaal als ik vertel hoeveel het kost, want daar vragen ze dan ook onvermijdelijk naar. Dan volgt bijna altijd de vraag:
“How much money do you have with you?” Wat voor antwoord je hier ook op geeft, het is bijna altijd fout: als je weinig geld hebt, ben je een illegale immigrant, als je veel geld hebt ben je een drugssmokkelaar. Dus altijd meteen uitleggen dat je weinig geld hebt, maar wel een credit card en dat je ouders je steunen. En dan maar hopen dat ze dat voldoende vinden. Tot nu to ging dat altijd prima en volgde meestal de kwestie van onderdak.
“Where do you stay tonight?” Gister was ik zo dom voor het eerst eerlijk antwoord te geven: tot nu toe gaf ik altijd het adres van het kantoor van Carolina Crown op en gaf geen toelichting.
“I am going to Grand Rapids, Michigan.” Dit slaat natuurlijk helemaal nergens op als je naar Fort Mill, SC moet. Voor ik tijd heb om het uit te leggen zie ik in de ogen van de beambte dat ik alweer als terrorist word aangemerkt.
Ik zal de rest van het gesprek maar samenvatten: na een poosje verder praten volgt er een “Have a seat over there.” wat betekent dat hij ook niet weet wat hij met je aan moet en even gaat overleggen. Dan krijg je na een poosje toestemming om te vertrekken.
Het hele probleem is eigenlijk dat ik een vrij ingewikkeld verhaal heb wat best begrijpelijk is als ik gewoon de kans zou krijgen om het te vertellen. Ik heb dan ook allemaal papiertjes die het ondersteunen. Maar de grensmensen willen je per se volgens een vastgesteld schema ondervragen en zodra je probeert uit te weiden over je verhaal word je afgekapt omdat je alleen antwoord op de vragen moet geven. Daardoor duurt het bijna elke keer dat ik een grens over moet (wat inmiddels best vaak is geweest) langer dan nodig.
Gelukkig had ik niet in mijn hoofd zitten hoe laat ik mijn aansluitende bus had. Al met al zijn we meer dan een uur bij de douane geweest. Als ik me had gerealiseerd dat mijn volgende bus slechts 10 minuten na ons vertrek van de grenspost zou vertrekken van het Greyhound station in Detroit zou ik me de hele tijd hebben staan opvreten. De buschauffeur, die overigens erg gezellig was, wist me zodra we weer instapten gerust te stellen dat we er binnen vijf minuten zouden zijn.
De vervolgbus vertrok niet meteen, waardoor ik nog even tijd had om rond te kijken. En dat was beangstigend. Detroit is, sinds de automobielindustrie een beetje ingestort is, een grotendeels verlaten stad. Overal staan borden met “te huur” en “te koop”', overal zijn flatgebouwen waarvan de ramen zijn ingeslagen. Het is echt een soort spookstad geworden, in ieder geval het stuk dat ik gezien heb.
Van de busreis herinner ik me niet zoveel omdat ik vooral languit (over het gangpad heen) geslapen heb. Toen we in Grand Rapids aankwamen schrok ik wakker, heerlijk uitgerust na de drie uur slaap. Lindsey stond me al op te wachten en vertelde me dat we niet naar Mt Pleasant zouden gaan, wat ik had verwacht omdat ze daar studeert en normaal doordeweeks verblijft, maar in Grand Rapids zouden blijven. Ze had namelijk donderdag en vrijdag toch geen college en kon net zo goed hier blijven. Dus reden we naar een vriendin van haar waar we logeren tot we weggaan.
Na nog even gezellig gezeten te hebben, waarbij ik weer een boel leuke verhalen over Crown heb gehoord, maar ook over Rhythm X en het werk van de vriendin als dokter, ging ik eindelijk naar bed. Of beter gezegd, naar de bank. En toen viel ik in slaap en werd ik weer wakker. Om 8 uur. Veel te vroeg. Toen heb ik dit verslag getypt, maar ik had geen internetverbinding, vandaar dat het nu pas online staat. Morgenochtend vertrekken we om 4:30 naar Camp, ik ben heel benieuwd hoe dat me afgaat. Tot nu toe was het in ieder geval een geslaagde vakantie.